We moeten niet vergeten dat kinderen soms wijzer zijn dan hun ouders, opvoeders en leerkrachten. Volwassenen leren van kinderen en kinderen leren van volwassenen’, aldus trainer en coach Marre Taal. Désanne van Brederod noemde het al en Marre kent voorbeelden genoeg, alleen al uit haar eigen leven.

Volwassenheid is een utopie

Het doel van de opvoeding is om kinderen te begeleiden naar de volwassenheid. Filosofe en schrijfster Désanne van Brederode heeft niks met het begrip volwassenheid. Wat is dat eigenlijk en wanneer is iemand volwassen? Volgens wikipedia is een volwassene een individu die zichzelf in het leven kan redden en biologisch gezien volgroeid en geslachtsrijp. Volgens Désanne zal de volwassenheid nooit bereikt worden. Geestelijke volwassenheid is zoiets als voltooidheid, terwijl de meeste mensen maar wat doen. Volwassenheid is leeftijdsloos. We moeten niet vergeten dat kinderen soms wijzer zijn dan hun ouders, opvoeders en leerkrachten. Volwassenen leren van kinderen en kinderen leren van volwassenen.

Wijze raad

Dat de rollen volgens van Brederode soms omgedraaid zijn, daar kwam ik zelf laatst achter. Zo reed ik onlangs met de auto door Hilversum. De achterbank zat vol met kinderen en ik moest nog een aantal boodschappen doen. De kids vroegen of ik op het dak van de parkeergarage wilde parkeren, vanwege het mooie uitzicht. Ik antwoordde dat ik liever niet omhoog wilde rijden, omdat het pad zo smal en steil was. “Ach, probeer het nou gewoon!”, moedigde mijn zoon aan. “Pas als je iets geprobeerd hebt, weet je of je het kunt.”, ging hij verder. Ik besloot om zijn raad op te volgen en reed in een keer omhoog. Hij had gelijk. Het viel reuze mee. Deze woorden van mijn zoon ben ik sindsdien nooit meer vergeten. In dit geval gedroeg mijn zoon zich als de wijze volwassene.

Kinderen groot brengen

Om kinderen verantwoord groot te brengen, maken velen zich druk over het hanteren van de juiste opvoedingsmethode. Helaas bestaat er geen eenduidige methodiek of handboek voor de opvoeding. Er zijn honderden verschillende methodes. Dat kan ons flink onzeker maken. Het is alsof opvoeders steeds in het diepe moeten springen. Toch gaat het niet om het volgen van een bepaalde methode. Kinderen volgen eerder ons voorbeeld dan ons advies. Opvoeden bestaat uit voorleven. Maar wat of hoe leven we dan voor?

Geen klein kind meer

Dat ontdekte ik kort geleden. De scholen zijn weer begonnen en mijn jongste zoon stapte van de week vrolijk op zijn fiets. Ik fietste die eerste schooldag met hem mee. Vanuit een overdreven gevoel voor verantwoordelijkheid riep ik voortdurend: “Kijk uit voor rechts!” en “Voorzichtig!” Ineens werd mijn zoon boos. “Mam, wil je mij niet meer als een klein kind behandelen? Ik weet heus wel wanneer er verkeer van rechts komt of wanneer ik moet oversteken. Dat hoef je niet steeds te zeggen! Ik ga al naar groep 8. Bovendien stak jij zelf te vroeg over, toen er verkeer van rechts kwam.” Even was het stil. Ik wist dat hij een punt had. Mijn zoon maakte duidelijk dat ik hem wel degelijk kon vertrouwen en loslaten. Bovendien was ik degene die de fouten maakte in het verkeer. Ik gedroeg mij niet zoals ik wilde dat mijn zoon zich zou gedragen. In plaats van voorleven, gaf ik ongevraagd adviezen. Désanne van Brederode heeft een punt. Volwassen zal ik nooit worden, zelfs niet als ik het al ben.

Auteur Marre Taal, gepubliceerd in HetKind