De opdracht 

Soms heeft een compliment grote positieve gevolgen. Jaren geleden hoorde ik het verhaal van een leerkracht die zijn klas een bijzondere opdracht gaf. In mijn herinnering ging het verhaal ongeveer zo:

‘Een leerkracht wilde het schooljaar positief beginnen. Na een aantal weken gaf de onderwijzer zijn klas een opdracht. Het hield in dat ieder kind voor iedere klasgenoot een compliment zou bedenken en opschrijven. Met dertig kinderen in de klas zou elk kind dertig complimenten kunnen ontvangen. Het bedenken van de complimenten kostte best even tijd, maar alle jongens en meisjes deden hun uiterste best. Niemand zei iets en de onderwijzer verzamelde na afloop alle formulieren. De volgende ochtend lag er op iedere tafel een lijst met dertig complimenten. Omdat niet iedere pluim even prettig is, mochten de leerlingen hun drie mooiste complimenten uitzoeken en op een apart blaadje noteren. De weken daarna werd niet meer over de opdracht gesproken. De kinderen werden groter, gingen naar een vervolgopleiding en werden uiteindelijk volwassen. Velen vonden een baan, trouwden of kregen kinderen. Dertig jaar later overleed er een oud klasgenoot. Hij werd slechts veertig jaar, vanwege een fataal hartaanval. Zijn zus vond hem in een stoel voor de televisie. In de binnenzak van zijn jas, vond ze een klein verfrommeld oud vodje. Ze vouwde het open en las:

Voor Jean Pierre:

 Fijn dat je naast me zit.

Ik word zo vrolijk van je lach

Bij jou kan ik altijd mezelf zijn …

Daarom ben je mijn allerbeste vriend!

De tranen rolden over haar wangen, want ze had nog veel tegen hem willen zeggen. Ze had Jean-Pierre graag duidelijk willen maken dat ze van hem hield. Maar de gedachte dat haar broer dit briefje bijna iedere dag bij zich droeg troostte haar. JP wist dat hij gewaardeerd werd. De oud-klasgenoten van Jean-Pierre werden uitgenodigd voor de begrafenis. Bijna iedereen kwam en de meesten hadden elkaar jaren niet meer gezien of gesproken. Er werd gelachen en gehuild. Na de uitvaartplechtigheid was er een receptie. De gesprekken gingen over de complimentenbriefjes, waar ze nooit eerder over spraken. Het bleek dat iedereen zijn briefje nog had bewaard. Sommigen hadden het velletje in een laatje bewaard, anderen koesterden het in een speciaal doosje of verstopten het vodje in een kluis. Er was echter niemand die het ooit vergeten was.’

Meer lezen over positief opvoeden? Lees dan ook het kunstje dat opvoeden heet

Marre Taal

Fotografie Daiga Ellaby